N.B. Het kan zijn dat elementen ontbreken aan deze printversie.
Jaargang 10, nummer 113
De slager die zijn eigen vlees keurt
Frits van der Meer, Gerrit Dijkstra
De verhoren van de parlementaire onderzoekscommissie kindertoeslag zijn inmiddels afgelopen. In de eerste week zijn vooral topambtenaren verhoord, in de tweede week bewindspersonen. Het kan de modale krantenlezer niet zijn ontgaan.De vraag die velen in de media en de politiek bezig houdt, is wie ‘schuldig’ is aan de toeslagenaffaire. De ‘echte’ schuldige lijkt niet gevonden te zijn: waren het vooral functionarissen van het Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid (verantwoordelijk voor he...
De parlementaire ondervraging en het inlichtingenrecht
Solke Munneke
De toeslagenaffaire gaf onverwacht een enorme slinger aan het debat over het inlichtingenrecht van de Kamers (art. 68 Gw). Dat debat is nog niet afgerond. De Afdeling Advisering van de Raad van State gaf aan dat het debat niet te zeer moet worden gejuridiseerd1, de minister van BZK gaf aan dat opnie...
Solke Munneke, Frits van der Meer, Gerrit Dijkstra
De Tweede Kamer had het onderzoek naar de toeslagenaffaire bij de belastingdienst niet zelf moeten uitvoeren. Tot die conclusie komen Frits van der Meer en Gerrit Dijkstra, hoogleraar en docent aan de Universiteit van Leiden, na afloop van de reeks verhoren door de parlementaire onderzoekscommissie. <br />
<br />
De Kamer was er van meet af aan veel te veel bij betrokken om tot een afgewogen, onpartijdig eindoordeel te kunnen komen, schrijven ze in een analyse. Het was beter geweest als de Eerste Kamer - op grotere afstand - of [nog beter] een ‘onafhankelijke raad voor overheidsfunctioneren’ het onderzoek naar de jacht op vermeende fraudeurs had uitgevoerd.<br />
<br />
De twijfel wordt vergroot door de manier waarop de enquêtecommissie opereerde. Betrokken Kamerleden zelf werden niet verhoord. Getuigen werden hardhandig aangepakt of afgekapt. ‘Een rechter die dit type vragen stelt, zou gewraakt kunnen worden.’
‘Een beetje integriteit bestaat niet.’ Het is een veelgeciteerde uitspraak van minister Ien Dales [Binnenlandse Zaken] die het uitgangspunt vormt van een bundel met onderzoeken, beschouwingen en essays van het Montesquieu Instituut over iets wat politiek, bestuur en rechtspraak in de greep heeft: integriteit. Iemand die ten laste wordt gelegd het met integriteit niet zo nauw genomen te hebben, kan het wel schudden. Maar wat is het? Hoe gaan we er mee om? Hoe kan het beter? Hoe kan het worden verankerd?
‘…Rechtspraak zoals deze in Nederland wordt beoefend draagt juist bij aan het vertrouwen in democratie en rechtsstaat. Daaraan tornen is niet verstandig, is onwijs, is een bewijs van overschatting van de eigen positie als democratisch verkozen orgaan, en is onrechtsstatelijk. Niet doen dus, maar dat de gedane voorstellen zelfs het VVD-ontwerpprogramma hebben gehaald, is zorgelijk. Kortom, schandelijk en hypocriet, en een aantasting van de rechtsstatelijke waarden waar we anderen ook aan (willen) houden.…’<br />
Zo vlak voor verkiezingen - de grootse, heroïsche beleidsaankondigingen zijn al weer strijk-en-zet - is de uitvoering van overheidsmaatregelen prozaïsch. Een inbreng.
Nederland gaat op verkiezingstournee. Op 15-17 maart worden verkiezingen voor de Tweede Kamer gehouden. Maandelijks analyseert het Montesquieu Instituut één verkiezingsthema en plaatst het één artikel met 'Facts & Figures'.
"‘De slechtste plek is de plek waar Buba nu zit. Dat moeten we coûte que coûte zien te voorkomen - ik praat al een beetje Frans om in de stemming te blijven.’"
Het kamerlid Dion Graus [PVV] grijpt het begrotingsdebat van Landbouw aan om te pleiten voor olifant Buba.
